Niet alles mag op mijn bucketlist

Gepubliceerd door Arjen op

Soms denk ik wel eens “Dit moet op mijn bucketlist” maar tegelijkertijd denk ik “Dit moet op mijn todo lijstje”. Er is namelijk een verschil tussen mijn bucketlist en mijn todo lijst. Want eigenlijk zijn de meeste dingen die ik op mijn bucketlist wil zetten gewoon uit te voeren. Ik wil super graag nog een keer rijden in een Delorean en een Ford-mustang. Maar dit soort dingen kan je gewoon regelen zonder al te veel inspanning. Ik wil zeker nog een keer een bezoek brengen aan Cern zwitserland maar ook is gewoon te bestellen, het is allemaal gewoon een kwestie van inplannen. Daarom is mijn bucketlist geen todo lijstje. Er hangt een bijzondere sfeer in mijn bucketlist. Iets onbereikbaars, iets mysterieus, iets nostalgisch. Stiekem hoop je dat je het nog een keer gaat doen maar tegelijkertijd hoop je dat het nog een hele tijd duurt voordat het zo ver is. Er is een simpele verklaring voor. Een van mijn levenswijsheden is “Het plezier van het verlangen naar.. is groter dan het plezier van hebben van” en daar heb ik ook wel ervaring mee. Soms moet je dus ook iets niet doen.

Zo was ik 25 jaar geleden voor het laatst naar de Cebit in Hanover ( computerbeurs) geweest. Ik had hier fijne herinneringen aan. Ik was er verschillende keren met vrienden geweest, overnacht in de buurt in een hotel boven de plaatselijke kroeg en dan twee hele dagen rondstruinen op zoek naar de nieuwste snufjes uit Taiwan en praten met leveranciers van hard- en software in de hoop dat we als eerste iets konden gaan importeren voor de Nederlandse markt. Kortom we ieder jaar een hele leuke tijd. Op een gegeven moment stortte de markt in en begon ik een ander bedrijf. Maar in gedachten  herleefde de reis ieder jaar wel een paar keer per jaar. En vanwege deze herinneringen stond op mijn bucketlist de wens om nog eens terug te keren naar die tijd van toen.

Begin dit jaar zat ik weer eens te mijmeren toen ik op internet zag dat de Cebit op dat moment er weer was.  Heel toevallig belde mijn afspraak voor de volgende dag af en ik had opeens een hele lege agenda. Ik twijfelde ook geen minuut, de volgende ochtend ben ik gelijk ’s ochtendsvroeg vol verwachting in de auto gestapt op weg naar Hanover. Onderweg de sportclub en mijn collega’s laten weten dat ik die dag niet zou komen want ik was op weg naar een stukje avontuur en nostalgie.

Er blijkt dus in 25 jaar heel wat te zijn veranderd. De weg was totaal anders dan de weg die ik in gedachten had, de route was er niet meer authentiek, de kroeg was nu een casino en de beurs was aardig maar niet fantastisch. Het internet heeft de  wereld veel kleiner gemaakt en daarom was ik met de meeste dingen die ik zag al redelijk bekend.

Het meest vervelende aan dit alles is dat dit avontuur mijn herinnering om zeep heeft geholpen.  Ik haalde meer inspiratie uit de herinnering.

Daarom koester ik mijn bucketlist. Of er staan dingen op die totaal onbereikbaar zijn of er staan dingen op die ik nog heel lang ga uitstellen.

 

 

Categorieën: Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *